قصيدة شعرية في رثاء حمزة الخطيب

الكاتب: زاكروس عثمان

 

لحسن عايي
: شاعر مغربي

حمزة

يا برعم
الصباح

في ضيعة
الوطن

نزلت على
مهدك

تتمطق طعم
الليمون

* * *

تقتات من
مشاوير

عاليا تلهو
مع العصافير

تعدو…تتعب

تتعلم

تخطئ…تصيب

* * *

قلبك المرح

يضخ ما
يرجى من أمل

شرايين
طفولتك

جذور تمضي
في جدع الحياة

* * *

ما أجمل أن
تعود

مساء إلى
البيت

مرددا
أنشودة “أمي”

فتهب إليك

وفي يدها
كسرة خبز

بعبق
الأمومة

* * *

يدك بيدها

تمد الوصال

وتسكب فيك

الوصايا من
عيونها

كما
الحمامة في استعجال

تنصح
فراخها

في عروش
السماء

من مكر
ذئاب

على الأرض
عطشانة

* * *

تكبر
الذئاب

وتكبر فيها
أنياب الأسد

تمطً فروها
من زغب إثمها

لتعلو فوق
الطفولة

* * *

حمزة,

أرضك
الخرقاء…تخضبت …

واعتصرت ما
بداخلها

من دماء
بريئة

انتزع
الذئاب

ما ظهر من
براعم

وما بطن

* * *

فنم يا
حمزة الخطيب

بين المهد
واللحد

لن تموت
أبدا

ستحيا في
ضيعة الوطن

وستلفظ
الارض

كل الذئاب

بعد نزع
فروها النتن

 

 

 

LEHSEN 3AYÎ

 

 

Hemza

 

Hemza … ey terhikê Sibehê

Di gundê welat de

Tu kete dergoşa xwe de

Leymonekê Çiza dike

Seyranê dimije  

Bilind tu bi çûkan re
dileyize

Dibeze … diweste

Fêr dib

Şaş dibe … durust
dibe 

Dilê teyî kêfxweş

Hêviyan derdike  

Rehên zarokitiya te

Di jiyanê de qurm berdane

 Çi xweşe ku tu
êvarê vegere malê

Siruda Mama dibêje

Bi teve tê û pariyekî
nan di destê wê de  

Tijî bînxweşiya dayika
ye 

Destê te di ê wê deye

Pêwendî radixe

Ji çavên xwe şîretan dibarîne
 

Mîna  Kevokeke bilez

Li Asîman

Bo dekên gurên yên li
erdên tî 

Qewitiyan li Çêlîkên xwe
dike

Gur mezin dibin

Qîlên şêr di wan de
mezin dibe

Pirça xwe di perên
gunahên xwe de vedizilîne

Da ku bi ser zarokan
keve 

Hemaza xaka teyî bêhiş
sor bû

Û tiştên di hundirê xwede
givaşt

Xwîna bêguneh

Guran şaxên  xuyayî 
û veşartî revandin 

Di navbira derguşê û
gore de

Razê hemza

Qet tu namire

Di gundê welat de tê
bijî

Û wê xak guran ji nava
xwe bavêje

Piştî ku pirça wanî
genî  rahêle

 

Wrgerandin zagros osman